Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.

Ewangelia Jana 3.16


 

KOSCIÓŁ WOLNYCH CHRZEŚCIJAN


Początki Kościoła przypadają na okres tzw. przebudzenia w Anglii i Irlandii na początku XIX w., które pojawiło się jako „sprzeciw wobec szerzących się w Kościele liberalnej teologii i racjonalizmu.

Wolne Kościoły to społeczności, które przeprowadziły reformację do końca opierając się na słowie Bożym, odrzucając całkowicie „tradycję” jako niezgodną z „Pismem Świętym". Pierwsze zgromadzenia miały miejsce w 1826 r. w Dublinie oraz Plymouth, stąd nazwa „bracia plymuccy" (Plymouth Brethren).

Zbierano się w prywatnych domach na nabożeństwa braterskie, w czasie których odmawiano wspólne modlitwy, studiowano Pismo Święte, łamano się chlebem.
W Polsce działalność wolnych braci zapoczątkował stolarz Józef Mrózek (ur. w 1882 r.) który po nawróceniu ukończył szkołę biblijną w Berlinie (1906 r.) i rozpoczął pracę misyjną na południu kraju, w Trzanowicach pod Cieszynem. Pierwsze regularne nabożeństwa odbywały się w Trzanowicach pod Cieszynem, później w innych, okolicznych miejscowościach.
Zbory rozwijały się szybko. Na południu Polski działalnością misyjną objęto Śląsk, Ziemię Krakowską (Józef Kuźnik), Lubelska (Karol Wowra), Łódzką (Paweł Folwarczny). Józef Mrózek nawiązał kontakt ze zborem braterskim w Warszawie gdzie pracę misyjną prowadzili byli księża katoliccy : Wacław Żebrowski, Antoni Przeorski i Stanisław Bortkiewicz, oraz ministerialny urzędnik St.Krakiewicz.
Na wschodzie kraju, szczególnie na Wołyniu, również powstały zbory za sprawą misjonarzy ze Szkocji
i Anglii.
W czasie drugiej wojny światowej działalność wolnych chrześcijan była całkowicie zakazana. Kilkoro wyznawców poniosło śmierć w obozie oświęcimskim i innych więzieniach.
Po wojnie autonomiczne zbory połączyły się w Zjednoczenie Wolnych Chrześcijan. W 1947 r. dołączyli do nich Ewangeliczni Chrześcijanie i Stanowczy Chrześcijanie. Powstał w ten sposób Zjednoczony Kościół Ewangeliczny. W 1981 roku Wolni Chrześcijanie wystąpili ze Zjednoczenia tworząc samodzielną społeczność pod nazwą Kościół Wolnych Chrześcijan.

Kościół Wolnych Chrześcijan skupia tych ludzi, którzy przez pokutę, nawrócenie i duchowe odrodzenie stali się członkami żywego Kościoła Pana Jezusa Chrystusa.
Podstawową zasadą wiary jest jedynie Biblia jako Słowo Boże natchnione i nieomylne, stanowiące pełne objawienie i najwyższy autorytet we wszystkich sprawach dotyczących wiary i życia.
Wierzą w :
• Jednego Boga, Stworzyciela nieba i ziemi, który jest wiekuisty, wszechmogący i zbawiający;
• Boskość Jedynego Syna Bożego Pana Jezusa Chrystusa, Zbawiciela i jedynego Pośrednika narodzonego z Maryi Dziewicy, w Jego zastępczą śmierć na krzyżu za grzechy świata, Jego Zmartwychwstanie, Wniebowstąpienie i Powtórne Przyjście;
• Ducha Świętego, który pochodzi od Ojca i Syna i dany jest Kościołowi jako orędownik, mieszka w Kościele i w każdym jego członku oraz wiekuiście współistnieje z Ojcem i Synem;
• pochwycenie wierzących, w powtórne przyjście Pana Jezusa Chrystusa i ustanowienie przez Niego królestwa tysiąclecia, w wieczne zbawienie i wieczne potępienie.
Uznają dwa sakramenty: chrzest, udzielany w wieku świadomym przez zanurzenie w wodzie, oraz wieczerzę - (komunię) udzielaną pod dwiema postaciami: chleba wina, które symbolizują Ciało i Krew Pana Jezusa. Każdy wierzący przestrzega zasady powszechnego kapłaństwa i należy do jednego ze zborów. Wierzący kierują się w postępowaniu przykazaniem miłości Boga, do bliźniego. Wierzą, że jest tylko Jeden Kościół, którego Głową jest Pan Jezus Chrystus, i że należą do niego wszyscy odrodzeni ludzie na świecie, zjednoczeni w jednym Duchu. Kwestie organizacyjne, np. łączenie się różnych religii i Kościołów, są sprawą ludzką, a nie Bożą i dlatego nie przywiązują wagi do działalności o charakterze ekumenicznym.
Uważają się za dobrowolny związek Wyznaniowy jednoczący zbory istniejące na terenie Polski. Wierni są skupieni w zborach, które są samodzielnymi społecznościami zaspokajającymi duchowe potrzeby członków, sympatyków i ich rodzin. Wspólnoty, liczące poniżej 15 członków, nazywane są placówkami. Pracą zboru kieruje Rada Braterska, na czele której stoi prezbiter, a na placówce diakon.
Organem prawnym Kościoła jest Synod, który wybiera Radę Kościoła. Kościół posiada 115 zborów i placówek. Nabożeństwa odbywają się w 34 domach zborowych i w mieszkaniach prywatnych dla około 3,5 tyś. wyznawców. Kościół prowadzi: Biblijny Kurs Korespondencyjny w Katowicach i Tychach; Misję Kasetową w Katowicach; Seminarium Biblijne w Jastrzębiu Zdrój; wydawnictwo „Łaska i Pokój" wydaje miesięcznik pod tym samym tytułem oraz książki i broszury.

Kościół Wolnych Chrześcijan w Polsce

I. Historia
Zbory Wolnych Chrześcijan noszą w świecie różne nazwy. Zbory te w świecie anglosaskim znane są jako Brethren lub dokładniej Open Brethren, natomiast w niemieckim obszarze językowym znane są jako Brüdergemeinde. Wiele tysięcy zborów Wolnych Chrześcijan rozsianych jest po całym świecie, gdzie najczęściej znane są jako Zbory Braterskie.
Zbory Wolnych Chrześcijan powstały na gruncie przebudzenia religijnego, jakie miało miejsce w Wielkiej Brytanii w pierwszej połowie XIX w. Wierzący z różnych chrześcijańskich Kościołów pielęgnowali od 1826 roku ze sobą bliską społeczność. Spotykając się po domach i czytając Słowo Boże, zaczęli wspólnie obchodzić wieczerzę Pańską. W tej sytuacji zrodził się nowy Ruch. Jako początek ruchu „braci" przyjmuje się rok 1830, kiedy to w Dublinie rozpoczęto zgromadzać się na regularne nabożeństwa. Od roku 1832 „bracia" zgromadzali się także w mieście Plymouth i od nazwy tego miasta „braci" nazywa się także „braćmi plymuckimi". Należy tutaj podkreślić, że zamiarem pierwszych „braci" nie było stworzenie odrębnej denominacji „braci", ale zgromadzanie wierzących, aby w prostocie, bez zbędnej tradycji, a w duchu (Dz.Ap.2,42) pełnić służbę Bożą.
Ruch ten jest od samego początku ruchem misyjnym i większość z braci albo udawała się na misję, albo odbywała podróże misyjne po wielu krajach świata na wszystkich kontynentach.

Kiedy i gdzie powstały pierwsze Zbory Wolnych Chrześcijan w Polsce ?
Pierwsze polskie Zbory „braci" powstały na Śląsku Cieszyńskim i ich powstanie związane jest z osobą Józefa Mrózka seniora. Prawie równocześnie w Warszawie pracę w duchu braci wolnych rozpoczął nawrócony ksiądz rzymskokatolicki Wacław Zebrowki, i inni byli księża katoliccy, Antoni Przeorski i Stanisław Bortkiewicz. /Władze rosyjskie zarejestrowały ten ruch Wolnych Chrześcijan pod nazwą „Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (w skróceniu: pierwo-chrześcijanie)/.
Józef Mrozek urodził się w roku 1882 w Cierlicku na Zaolziu. W latach 1907-1909 kształcił się w Szkole Biblijnej Aliansu Ewangelicznego w Berlinie.

Po powrocie ze Szkoły Biblijnej rozpoczął przy swej pracy zawodowej systematyczną pracę misyjną, którą Bóg pobłogosławił. Już w roku 1909 odbywają się regularne nabożeństwa w Trzanowicach (Zaolzie) pod Cieszynem. Przez jego świadectwo powstaje wkrótce drugi zbór w Boguminie- (Bohumin-Czechy). Potem praca ta rozciąga się na Karwiny, Cierlicko, Gołkowice, Cieszyn. Od roku 1922 zamieszkał w Nowych Hajdukach (obecnie Chorzów) i od tego czasu prycował misyjnie na terenie dawnych województw : katowickiego i krakowskiego. Do pracy misyjnej br.Józefa Mrózka dołączyli następni bracia : Paweł Folwarczny, Karol Wowra, Józef Kuńnik i inni. Powstały kolejne Zbory w Krakowie, Tarnowie, Nowym Sączu, Lublinie, Piotrkowie Trybunalskim i Nierodzimiu. Lata II wojny światowej znacznie ograniczyły rozwój pracy. Po wojnie w roku 1947, powołano do życia "Zjednoczenie Wolnych Chrześcijan" obejmujące Zbory Polski południowej oraz Zbór Warszawski które to jeszcze w 1947 roku wraz ze Związkiem Ewangelicznych Chrześcijan i Stowarzyszeniem Stanowczych chrześcijan stworzyło Zjednoczony Kościół Ewangeliczny. Do Zjednoczego Kościoła Ewnagelicznego dołączył w roku 1953 Kościół wiary Ewangelicznej i Zjednoczenie Zborów Chrystusowych. Woni Chrześcijanie działali w ramach ZKE do roku 1980. Wtedy to wolni Chrześcijanie opuścili ZEK utworzyli ponownie samodzielną społeczniść pod nazwą Kościół Wolnych Chrześcijan. Spośród braci, którzy służyli po II wojnie światowej społeczniści Wolnych chrześcijan należałoby wymienić w szczególności br.Józefa Mrózka- juniora, Józefa Prowera, Zdzisława Repsza i Andrzeja Wojnara.

II. Jakie zasady wiary wyznają Wolni Chrześcijanie?


Wolni Chrześcijanie przynależą do radykalnego skrzydła Reformacji protestanckiej i wraz z innymi kościołami Reformacji wyznają, że podstawą naszej wiary jest jedynie Pismo Święte nasze zbawienie jest wyłącznie z łaski i osiągane jest wyłącznie przez wiarę. Zasady wiary wyznawane przez członków Kościoła Wolnych Chrześcijan w swym zarysie ujęte są w następujących 10 punktach:
1. BIBLIA -
Wierzymy, że Biblia składa się z 39 kanonicznych ksiąg Starego Testamentu i 27 kanonicznych ksiąg Nowego Testamentu. Jest Słowem Bożym i jako Pismo Święte jest przez Boga natchnione, nieomylne i stanowi pełne objawienie oraz najwyższy autorytet w sprawach wiary i życia chrześcijanina.
2. BÓG -
Wierzymy w jedynego Boga, Stworzyciela Wszech-świata, Wiekuistego i Wszechmogącego, jako naszego Ojca, który jest w niebie.
3. SYN BOŻY -
Wierzymy w boskość Pana Jezusa Chrystusa jedynego Syna Bożego. Zbawiciela i Pośrednika narodzonego według ciała z dziewicy Marii. W Jego zastępczą śmierć na krzyżu za grzechy świata. W Jego Zmartwychwstanie w ciele i Wniebowstąpienie, Jego powtórne przyjście.
4. DUCH ŚWIĘTY -
Wierzymy, że Duch święty jest Osobą Boską pochodzącą od Ojca i Syna, wiekuiście współistniejącą z Ojcem i Synem. Został dany Kościołowi jako Orędownik, mieszka w Kościele i w każdym jego członku i każdemu odrodzonemu człowiekowi daje dary duchowe według swojej woli.
5. CZASY OSTATECZNE I WIECZNOŚĆ -
Wierzymy w: - zmartwychwstanie ciała, - pochwycenie wierzących, - powtórne przyjście Pana Jezusa Chrystusa na ziemię i ustanowienie przez Niego Tysiącletniego Królestwa, - w wieczne zbawienie i wieczne potępienie.
6. CHRZEST WIARY -
Wierzymy, że jest wolą Pana Jezusa Chrystusa, aby odrodzony chrześcijanin, który stał się Jego naśladowcą, został w wieku świadomym ochrzczony przez zanurzenie w wodzie.
7. WIECZERZA PAŃSKA -
Wierzymy, że jest wolą Pana Jezusa Chrystusa, aby obchodzić pamiątkę śmierci Pańskiej pod dwiema postaciami: chleba i wina.
8. JEDNOŚĆ KOŚCIOŁA -
Wierzymy, że wszyscy odrodzeni, wierzący w Pana Jezusa Chrystusa są członkami Kościoła, którego głową jest Chrystus. Każdy, kto przyjął przez wiarę Pana Jezusa Chrystusa, przyjął równocześnie Ojca i Ducha Świętego. Każdy nowonarodzony chrześcijanin ma Ducha Świętego jako zadatek i powinien dążyć do życia w Jego pełni.
9. ZASADY ŻYCIA -
Każdy wierzący przestrzega zasady powszechnego kapłaństwa i należy do jednego ze Zborów. Członkowie żyją zgodnie z przykazaniem: - miłości Boga i bliźniego, oraz trwają w nauce apostolskiej, w społeczności z wierzącymi, w łamaniu chleba i w modlitwach.
10. STOSUNEK DO PAŃSTWA -
Członkowie Zborów zgodnie z nauką Nowego Testamentu są lojalnymi obywatelami i starają się o pomyślność swej ziemskiej ojczyzny.

III. Co Wolni Chrześcijanie wyznają wspólnie z innymi chrześcijanami, a czym się od nich różnią?


Wolni Chrześcijanie jako jedno z wyznań chrześcijańskich ma wspólne korzenie z innymi kościołami chrześcijańskimi i wyznają wiele prawd wspólnie z innymi chrześcijanami. W swym zrozumieniu Pisma, które jest dla nas jedyną miarą prawdy, różnimy się pod pewnymi względami od innych wspólnot chrześcijańskich. Jakie są najważniejsze podobieństwa i różnice:
1. Wolni Chrześcijanie wspólnie z innymi chrześcijańskimi wyznaniami tj. katolikami, protestantami i prawosławnymi wyznają Boga zgodnie z Apostolskim i Nicejskim wyznaniem wiary.
2. Wraz z reformatorami Marcinem Lutrem i Janem Kalwinem wierzymy, że nasza wiara opiera się na Piśmie świętym, które jest dla nas jedynym autorytetem, odrzucając wszystkie te dogmaty, które nie są wyraźnie zawarte w nauczaniu Apostołów, czyli to wszystko, co jest jedynie ludzką tradycją.
3. Wolni Chrześcijanie podobnie jak menonici, baptyści i wiele innych dokonują chrztu wierzących przez całkowite zanurzenie, w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego. Wierzymy, że zgodnie z jednoznaczną nauką Pisma Świętego ochrzczony może być tylko taki człowiek, który świadomie wyzna swą wiarę w Jezusa Chrystusa jako swego Zbawiciela i Odkupiciela.
Zrozumiałą jest rzeczą że w tej sytuacji chrzest niemowląt nie tylko nie jest praktykowany, ale w ogóle nie jest uznawany za chrzest. Na ogół nie chrzcimy wierzących poniżej 16 roku życia.
4. Podobnie jak w innych społecznościach protestanckich wieczerzę Pańską (komunię) obchodzi się pod dwiema postaciami, chleba i wina. Wierzymy, że łamiąc chleb i pijąc z kielicha wspominamy śmierć Pańską. Dla nas jednakże chleb pozostaje chlebem, a wino pozostaje. Tym samym wierzymy, że wieczerza Pańska (komunia) jest jedynie symbolem i przypomnieniem krwawej ofiary Chrystusa na krzyżu, i że w trakcie komunii nie następuje przeistoczenie chleba i wina w prawdziwe ciało Chrystusa.
5. Wierzymy, że jedynym pośrednikiem pomiędzy Bogiem i ludźmi jest Jezus Chrystus (1.Tym. 2,5).
Wierzymy, że człowiek wierzący po swej śmierci odpoczywa w pokoju i oczekuje na zmartwychwstanie ciała i w żaden sposób nie może wpływać na los swych braci. Stąd nie wierzymy, że modlitwy do świętych mogą być wysłuchane przez Boga. Uważamy wręcz, że modlitwy do umarłych są sprzeczne z jednoznacznym Bożym objawieniem.
6. Podobnie jak wierzący w innych społecznościach mamy wiele szacunku do Marii, Matki Pana Jezusa. Uważamy, że jest błogosławioną między niewiastami i wspaniałym przykładem pokornej służebnicy Pańskiej i chętnie pełnimy jedyne pozostawione nam przez nią przykazanie (Jana 2,5), ale :
nie wierzymy, że została niepokalanie poczęta, następnie wzięta do nieba, że jest współ-odkupicielką Kościoła i ma jakikolwiek wpływ na to, co dzieje się na niebie czy na ziemi. Albowiem Pismo Święte mówi dokładnie o tym w : (Dz.Ap.4,10-12)
7. Wierzymy, zgodnie z apostolskim wyznaniem wiary, że jest jeden Kościół powszechny, do którego należą wszyscy odrodzeni wierzący wszystkich czasów i narodów. Tego Kościoła jedyną głową jest sam Jezus Chrystus. Dlatego uważamy, że nikt na ziemi nie może być uważany, czy nazywany głową Kościoła czy Zastępcą Chrystusa.
8. Wierzymy, że członkami Zboru (Kościoła) mogą być jedynie wierzący, którzy zaufali, że Jezus Chrystus umarł na krzyżu dla ich odkupienia i przyjmując Jego ofiarę otrzymali wieczne życie. Swoją wiarę w Boga potwierdzili przez chrzest i prowadzą uświęcone życie. Tym samym uważamy, że w Zborze nie ma miejsca dla takich, którzy nie praktykują swej wiary. Zbór jest społecznością wierzących. W tym względzie różnimy się od tych wszystkich kościołów, które pozwalają pozostawać w społeczności niepraktykującym.
9. Wierzymy, że w praktykowaniu swej wiary każdy Zbór jest autonomiczny i poddany jedynie Chrystusowi jako głowie. Uważamy jednak, że Zbory dla pomnożenia możliwości swego oddziaływania w świecie mogą łączyć się w większe organizmy (kościoły, unie, związki) zachowując jednak swoją autonomię.

Aby wykazać, że w swoich przekonaniach nie jesteśmy osamotnieni, chcemy zacytować myśli i poglądy Bożych sług usługujących Kościołowi w różnych epokach i różnych denominacjach chrześcijańskich :
„Księgi kanoniczne pośredniczą nam nauką o Duchu, jeżeli sobory ustanawiają coś przeciwnego, to uważam to za bluźnierstwo”. Hieronim, ojciec Kościoła, zmarły w 420 r.
„Nauczanie prawdy ma miejsce przed chrztem. Najpierw dusza przyjmuje prawdę, następnie ciało przyjmuje chrzest”. Hieronim, ojciec Kościoła, zmarły w 420r

„Polecenie chrztu dzieci nie znajduje się ani w słowach Jezusa, ani w żadnym innym miejscu Nowego Testamentu. Karl Barth, znany teolog ewangelicki XX w.

Zgodnie z Biblią „Kościół nie jest tam, gdzie właściwie mówią, ale gdzie również właściwie wierzą, i to tak wierzą, że wiara nie oznacza jedynie prawowierności, ale nowe stworzenie, nowe narodzenie."
Emil Brunner, teolog ewangelicki XX w.

Kościół Wolnych Chrześcijan jest dobrowolnym związkiem wyznaniowym jednoczącym istniejące na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Zbory Wolnych Chrześcijan. Pracą Zboru kierują Starsi Zboru (Prezbiterzy) zwani Radą Braterską. Jeden spośród Starszych (Prezbiterów) zostaje wybrany przez Zbór na przełożonego Zboru i nosi tytuł Prezbitera Zboru.
Rada Kościoła (7 - osobowa) koordynuje działalnością pracy wśród dzieci, młodzieży i kobiet, Kursów biblijnych, szkolenia pracowników, prowadzenia pracy misyjnej i charytatywnej, organizowanie zjazdów, wykładów i seminariów, oraz prowadzenie działalności wydawniczej.
Obecny skład Rady jest następujący: Jerzy Karzełek, Witold Chrapek, Ryszard Witt, Andrzej Hernik, Tadeusz Żądło, Józef Pieszka i Eugeniusz Trzcionkowski. Siedzibą Rady Kościoła jest miasto Bielsko Biała ul. Smolna 19

Na podstawie :
„Rys historyczny ruchu Braci Wolnych". Statut Kościoła Wolnych
Chrześcijan. Józef Mrozek. (Wyd. specjalne ŁiP)

Kościół Wolnych Chrześcijan - obecnie


W roku 1981 dwadzieścia jeden Zborów Wolnych Chrześcijan rozpoczęło ponownie samodzielną pracę jako Kościół Wolnych Chrześcijan.
Przez ponad 30 lat Zbory Wolnych Chrześcijan żyły i prowadziły swą pracę w strukturach Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego (ZKE). Te 30 lat to nie tylko okres współżycia Zborów Wolnych z innymi wyznaniami w ramach ZKE, ale również okres, w którym władze komunistyczne narzuciły Zborom wiele ograniczeń, nie cofając się nawet przed aresztowaniem czołowych Braci na początku lat pięćdziesiątych.
• Kościół Wolnych Chrześcijan tworzy federację Zborów, których pracę między zborową koordynuje Rada Kościoła. W większości krajów Zbory Braterskie są autonomiczne.
• W Zborach Wolnych Chrześcijan Radzie Zboru przewodzi Przełożony Zboru, który jest odpowiedzialny za kierowanie Zborem i na nim to spoczywa główna odpowiedzialność za pracę w Zborze, przy czym decyzje dotyczące Zboru podejmowane są kolegialnie przez Starszych.
Zbory - Od 1981 roku powstało około 20 nowych Zborów, co razem daje 40 Zborów. Najwięcej Zborów istnieje na południu Polski na terenach województw śląskiego i małopolskiego. W Małopolsce najwięcej Zborów Wolnych Chrześcijan jest w województwie mazowieckim i zachodnio-pomorskim. Najliczniejszymi Zborami są Zbory w Bielsku Białej, Jaworznie, Jastrzębiu Zdroju, Palowicach, Piasku, Żorach i Żywcu.
Rada Kościoła - Zgodnie ze Statutem przyjętym przez KWCh pracę między zborową inicjuje i koordynuje Rada Kościoła. Siedzibą Rady Kościoła jest miasto Bielsko Biała.
Komisja Misyjna - Praca misyjna jest sprawą lokalnego Zboru. Ruch Braterski od samego początku był ruchem misyjnym.
Komisja Misyjna. Praca misyjna jest sprawą lokalnego Zboru. Tam jednak, gdzie chodzi o rozwinięcie pracy misyjnej przekraczającej możliwości jednego Zboru z pomocą przychodzi Komisja Misyjna i Rada Kościoła. Ruch Braterski od samego początku był ruchem misyjnym. Wielu spośród czołowych Braci rodzącego się ruchu pracowało jako misjonarze lub czynnie wspierało misję. Również w Polsce Zbory powstawały przez świadomą służbę misyjną najpierw brata Józefa Mrózka seniora, a następnie wielu innych braci. Pracę misyjną zastopowała druga wojna światowa, nie służył też rozwojowi pracy misyjnej okres pozostawania Zborów Wolnych Chrześcijan w ZKE, być może w szczególności z powodu ograniczeń komunistycznej dyktatury. Już jednak od początku lat siedemdziesiątych następuje wzrost zainteresowania misją. Praca ta wymaga skoordynowania wysiłków Zborów, w szczególności z tego powodu, że większość Zborów nie jest w stanie samodzielnie utrzymywać misjonarzy. Dzięki staraniom tej Komisji do pracy w Częstochowie i byłym województwie częstochowskim powołany został br. Andrzej Hernik, który jest misjonarzem Zboru w Myszkowie. Jeżeli nic nie stanie na przeszkodzie, to jeszcze w tym roku powołany zostanie następny misjonarz. Komisja stawia sobie za cel doprowadzenie do powołania 10 misjonarzy, którzy pracowaliby na terenach, na których nie ma jeszcze Zborów Wolnych Chrześcijan. Coraz mocniej zaznaczają swoją obecność na polu misyjnym Zbory, które są jedynymi Zborami KWCh na terenie swego województwa, jak Zbory w Lublinie i Gdańsku lub istniejące z dala od innych Zborów KWCh, jak Zbór w Mławie. Na przestrzeni kilku ostatnich lat przybyli do Polski bracia misjonarze przystani i rekomendowani przez Zbory Braterskie z zagranicy. Tak powstała między innymi nowa praca we Wrocławiu. Jeżeli nie pojawią się tam jakieś niespodziewane przeszkody, to w niedługim czasie może tam powstać Zbór. Aby przybliżyć Zborom sprawy misji i ewangelizacji wydawany jest biuletyn „Echo Misji", który dociera do Zborów i poszczególnych wierzących.
Komisja Dziecięca - Dzieci są skarbem każdej społeczności ludzkiej. Praca z dziećmi stanowi też istotny element pracy Zboru. Komisja dziecięca stawia sobie jako cel niesienie pomocy Zborom w ich pracy z dziećmi. Wyraża się to w szczególności przez:
1. Pomoc nauczycielom szkół niedzielnych. Przeprowadzanie szkoleń dla
nauczycieli. Szkolenia te są przeprowadzane najczęściej we współpracy z Fundacją Społeczności Ewangelizacji Dzieci z Pszczyny.
2. Udostępnianie materiałów do pracy z dziećmi.
3. Organizowanie konferencji dla nauczycieli szkół niedzielnych.
4. Organizowanie obozów, kolonii i zjazdów dla dzieci.
Ewangelia ma być głoszona wszelkiemu stworzeniu, również, a może w szczególności dzieciom. Najważniejszą pracę do wykonania mają rodzice. To oni przez swój sposób życia i swoje priorytety kształtują postawy swoich dzieci. Tej służby nikt za nich nie jest w stanie wykonać. Praca z dziećmi w Zborze może służbę rodziców jedynie uzupełnić i takie jest zadanie służby wśród dzieci w lokalnym Zborze. Z kolei zadaniem między zborowej pracy z dziećmi jest wsparcie pracy Zboru, tam gdzie przekracza ona możliwości lokalnej Społeczności. Polega to w szczególności na organizowaniu letniego wypoczynku dla dzieci i przygotowywaniu zjazdów dla dzieci, umożliwiających dzieciom chrześcijańską społeczność z rówieśnikami.
Komisja młodzieżowa - Najbardziej zagrożoną przez świat i jego ułudę częścią Zboru jest młodzież. To ona jest adresatem wyrafinowanych podchodów tych, którzy niosąc nową „wolność" przynoszą starą pogańską niewolę grzechu. Dlatego Komisja Młodzieżowa stawia sobie w pracy z młodzieżą następujące cele:
1. Wzmocnienie pracy grup młodzieżowych w Zborach szczególnie przez pomoc, kształcenie i motywowanie liderów lokalnych grup młodzieżowych.
2. Organizowanie letniego i zimowego wypoczynku dla młodzieży. Od wielu lat Komisja stara się o to, aby obozy młodzieżowe nie były drogie, tak aby wszyscy młodzi ludzie mogli w nich brać udział i aby wychodziły naprzeciw różnorakim zapotrzebowaniom młodzieży. Są to w szczególności obozy biblijno-wypoczynkowe, z nauką języka angielskiego, misyjne i inne.
3. Docieranie do młodzieży poprzez zjazdy młodzieżowe, których tematyka wychodzi naprzeciw ich potrzebom. Każdego roku odbywają się przynajmniej trzy zjazdy dla młodzieży, pierwszy na koniec roku szkolnego, drugi pod koniec wakacji i trzeci na początku listopada. Zjazdy te przyciągają wiele młodzieży również spoza Zborów Wolnych.
Zjazdy i konferencje - Cechą charakterystyczną Zborów Braterskich na całym świecie jest organizowanie zjazdów ogólnych i konferencji, które są adresowane do wszystkich wierzących. Zjazdy takie są organizowane na południu Polski, w Polsce centralnej i na Pomorzu. Raz w roku ma miejsce trzydniowa konferencja, w której z reguły biorą udział również Bracia z zagranicy. Konferencja ta odbywała się przez wiele lat w Bielsku-Białej, następnie przez kilka lat w Żywcu, zaś w tym roku po raz pierwszy w Jaworznie. Zjazdy i konferencje są wyrazem wspólnoty Zborów Wolnych i stanowią istotny element życia Zborów.
Ośrodki katechetyczno-szkoleniowe - Kościół posiada kilka Domów Zborowych, które mają warunki umożliwiające organizowanie na ich terenie wielodniowych zjazdów, szkoleń, obozów i kolonii. Są to w szczególności Domy Zborowe w Żywcu, Koszalinie i Szczecinku. Poza tymi miejscami Kościół dysponuje jeszcze Domami Katechetyczne-Szkoleniowymi w Wiśle i w Zawiszynie. Ośrodek w Wiśle został w ostatnim czasie w znacznym stopniu zmodernizowany i może przyjmować młodzież, dzieci, wycieczki zborowe przez cały rok. Domem w Zawiszynie opiekuje się obecnie Zbór w Lublinie, który w miarę swych możliwości stara się dostosować obiekt do potrzeb wypoczywających tam rodzin.
Wydawnictwo „Łaska i Pokój" wydaje kwartalnik o tej samej nazwie w nakładzie 1000 egz. Redakcja zrobiła w ostatnich trzech latach wiele wysiłku aby zmienić charakter naszego czasopisma. W poprzednich latach miesięcznik „ŁiP" drukował przede wszystkich tłumaczenia z j. niemieckiego i angielskiego. Obecnie większość artykułów pisana jest przez braci z naszej redakcji. Od pewnego czasu regularnie drukowana jest kronika ze Zborów, przez co nasze czasopismo zostaje mocno związane z życiem Zborów. Nowością jest również drukowanie wiadomości z życia Kościoła w innych krajach. Przez drukowanie dobrych artykułów chcemy pozytywnie wpływać na życie Zborów. Aktualnie przygotowujemy do druku nowe wydanie Śpiewnika Pielgrzyma z nutami i chwytami gitarowymi. W przygotowaniu jest również kilka innych pozycji książkowych.
Mam nadziej, że podane informacje przybliżą naszym czytelnikom Zbory Wolnych Chrześcijan i dopomogą do stałego przynoszenia modlitw przed tron naszego niebieskiego Ojca.

Jerzy Karzełek

Seminarium Biblijne - Informacje ogólne: Seminarium Biblijne Kościoła Wolnych Chrześcijan w Jastrzębiu Zdroju istnieje nieprzerwanie (powstało 02.01.1977roku). Wszelkie informacje o systemie nauczania na stronach KWCh.

Rys Historyczny Ruchu „Braci Wolnych” w Europie


Aczkolwiek na świecie jest wiele religii i wyznań, Kościół (w znaczeniu biblijnym) jest tylko jeden. Potwierdza to także tzw. apostolskie wyznanie wiary. W ostatnim ustępie tego wyznania znajduje się zdanie: „Wierzę... w święty Kościół chrześcijański, społeczność świętych". Tych świętych tj. nowo-zrodzonych chrześcijan chrzci Duch Święty w jedno ciało, czyli Kościół (1.Kor.12,13). Duch Święty jednak przy budowaniu Kościoła Chrystusowego posługuje się ludźmi, którzy postawili się Jemu do dyspozycji.
I dlatego to historia poszczególnych ruchów chrześcijańskich jest związana nierozdzielnie z nazwis-kami wielkich Bożych mężów. I tak na przykład dzieje Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego są związane przede wszystkim z nazwiskiem Lutra, Kościoła Reformowanego - z nazwiskiem Kalwina, Kościoła Metodystycznego - z nazwiskiem Wesleya, itd.
I wszyscy ci mężowie, zarówno Luter jak Kalwin, jak i wreszcie Wesley byli potrzebni, i to nawet bardzo potrzebni. Tak samo potrzebował Bóg i używał z wielkim błogosławieństwem wielu innych ludzi, którzy życie swe poświęcili Jego służbie. Ruch Wolnych Chrześcijan charakteryzuje się tym, że jego początki nie są związane z jednym nazwiskiem, lecz w tym samym czasie Bóg powołał do tego zadania kilku mężów. Za początek uważa się rok 1830. Ale już od roku 1826 kilku tzw. „braci”, zgromadzali się przedtem na rozważaniu Słowa Bożego i na „Łamanie Chleba" w mieszkaniu prywatnym, zaczęło się odbywać publiczne zebrania (nabożeństwa) w Dublinie, (Irlandia).
Wyznawali Oni :
• Jest tylko jeden Kościół Boży („jedno ciało"), dostatecznie wielki, aby objąć wszystkich świętych, wykluczając to co daje świat.
• Pisane Słowo (Boże) jest kompletne i wystarczające we wszystkich kwestiach wiary, postępowania i życia.
• Wiara w rychłe „przed Tysiącletnie" przyjście Pana Jezusa.
• Każdy człowiek i każdy zbór są za swe życie i działalność bezpośrednio odpowiedzialni przed Bogiem

Od roku 1832 zaczynają się „bracia" zbierać w imieniu Pana Jezusa także w mieście Plymouth (Anglia). Od miasta Plymouth na określenie członków tego ruchu zaczęto używać nazwy: „bracia plymuccy”. Nazwiska pierwszych siedmiu „braci" zgromadzających się w Dublinie są następujące:
1) John Gifford Bellett ur. 1795, nawrócił się we wczesnej młodości. Brał żywy udział w wielkim przebudzeniu, jakie miało miejsce w północnej Irlandii w 1853r. Zmarł w r. 1864.
2) Francis Hutchinson ur. w r. 1802, zasnął w r. 1833. W jego mieszkaniu w Dublinie mała gromadka zaczęła zgromadzać się w imieniu Pana Jezusa. Rychło mieszkanie to okazała się za ciasne i trzeba była nająć wielką salę.
3) John Parnell (późniejszy Lord Congleton) ur. w 1805r. w Londynie. W latach 1830-1837 brał udział w wyprawie misyjnej do Bagdadu i Indii. Przez całe życie studiował Pismo Święte, które było radością jego serca. Odszedł do Pana w r. 1883.
4) Anthony Norris Groves, ur. w 1795r zm. w 1853r. Z zawodu dentysta, poświęcił się pracy misyjnej, 3 lata w Bagdadzie nad rzeką Eufrat, a potem opowiadał przez szereg lat ewangelię „pogańskim milionom" w Indiach. Otrzymał tytuł doktora teologii i dożywotnią pensję od królowej Wiktorii.
5) Dr. Edward Cronin, syn ojca katolika i matki protestantki, ur. w r.1801 zm. 1882r. Pracował misyjnie w Bagdadzie wspólnie z Grovesem. Następnie wrócił do Anglii, poświęcając się przede wszystkim służbie wśród nawróconych.
6) William James Stokes, ur. w 1807r. Prowadził wykłady biblijne w Dublinie, założył w tym samym mieście sierociniec i przytułek. Zmarł w 1881 roku.
7) John Nelson Darby, ur. się w 1800 roku. Wybitny znawca języków klasycznych Współpracował w Niemczech nad tłumaczeniem Biblii, tzw. Elberfeldzkiej na język niemiecki oraz tłumaczył Pismo Święte na język angielski, i j.francuski, a Nowy Testament - na j.włoski. Polem działalności Darby'ego były także takie kraje jak Szwajcaria, Kanada, Stany Zjednoczone Ameryki, Indie Zachodnie, Nowa Zelandia, Holandia, Italia. Pan powołał go do wieczności w r. 1882.
Prócz wyżej wymienionych braci zasługuje na uwagę jeszcze kilku innych, których Bóg używał jako narzędzi Swej łaski w budowaniu Swego Kościoła. Do nich należał Jerzy Müller. Urodził się on w 1805r na Prusach. Müller zajął się opuszczonymi sierotami i w Bristolu (południowy zachód Anglii) założył dla nich sierociniec. Początki tego dzieła były bardzo skromne. Müller zaufał całkowicie Bogu, że On tę sprawę dalej poprowadzi. Wkrótce z górą 2000 sierot znalazło tam schronienie. Zmarł w 1898 roku. Przeszedł on do historii Kościoła jako twórca chrześcijańskich domów dziecka, które objęły swą opieką łącznie ok. 10.000 wychowanków, przy czym na utrzymanie tych dzieci, Müller nie miał żadnych stałych dochodów i nigdy nikogo poza Panem Bogiem o wsparcie tej służby nie prosił.

Na kontynencie Europejskim, zwłaszcza na terenie Rosji, żywotną działalność rozwinął Lord Radstock i Dr.W.Baedeker, ur. w Niemczech. Baedeker spędził większą część swego życia w Rosji. Przeważnie pracował wśród więźniów: głosił Ewangelię i rozpowszechniał Pismo Święte. Otrzymał prawo dostępu do wszystkich więzień Rosji i Syberii. W czasie swych podróży dotarł nawet do Japonii, Chin i Singapuru. Głosił Ewangelię także swym rodakom w Niemczech i Kanadzie. Zm. 1906. Lorda Radstocka użył Bóg także, aby przez niego spowodować przebudzenie wśród arystokracji Petersburskiej. W wyniku tego przebudzenia uwierzył m.in. pułkownik Wasilij Aleksandrowicz Paszkow, należący do najbogatszych i najznakomitszych rodów Rosji. Paszkow oddał cały swój majątek, a także samego siebie całkowicie w służbę Pana. Pałac Jego służył zebraniom biblijnym. Wpływ Paszkowa sięgał aż na dwór carski. Założył on również „Towarzystwo Krzewienia Pism Duchowo-Moralnych", które rozwinęło żywą działalność i znacznie przyczyniło się do rozwoju tzw. sztundyzmu.

Nazwa sztundyści pochodzi od niemieckiego słowa Stunde (godzina). Jeszcze przed Paszkowem niemiecki pastor Bohnekamper i jego współpracownicy prowadzili godziny biblijne (Bibelstunden) w szwabskich koloniach południowej Rosji. Nazwą „sztundyści" określano później wszystkie odłamy biblijnych chrześcijan Rosji. „Braci" nazywano w Rosji także „paszkowcami" od nazwiska Paszkowa. Niejako kontynuacją ruchu „paszkowców" jest ruch Ewangelicznych Chrześcijan, których duchowym wodzem staje się J. St. Prochanow (1869-1935).
W Rosji więc praca Wolnych Chrześcijan i Ewangelicznych Chrześcijan mocno się zazębiała. Również w Polsce oba te kierunki są ze sobą spokrewnione.
Na terenie Niemiec w duchu Wolnych Chrześcijan działał pod koniec XIX i na początku XX wieku bardzo owocnie ewangelista Jerzy Viebahn (1840-1915).
W Czechosłowacji pionierem pracy stał się Anglik Frederick Butcher (1869-1955), który wraz z małżonką zamieszkał w 1900r w Bratysławie. Na terenie Czech i Moraw rozpoczął działalność Franciszek Jan Kresina Głównym pracownikiem w Słowacji stał się po I wojnie światowej Jan Siracky.
Na Zaolziu (Czechy), gdzie używano przeważnie języka polskiego, działał już od roku 1909 Józef Mrózek – senior. Wszyscy czterej wymienieni bracia współ-pracowali ze sobą.
Na terenach Polski ruch propagujący ideę (wolnych zborów) - biblijnego chrześcijaństwa był do początku XX wieku nieznany. Dopiero kilka lat przed I wojną światową rozpoczął w Warszawie pracę w tym duchu nawrócony ksiądz rzymskokatolicki Wacław Żebrowski. U jego boku stanęli dwaj inni nawróceni księża katoliccy Antoni Przeorski i St. Bortkiewicz. Władze rosyjskie zarejestrowały ten ruch Wolnych Chrześcijan pod nazwą „Zrzeszenie Zwolenników Nauki Pierwotnych Chrześcijan (w skróceniu: pierwo-chrześcijanie
Na połdniu Polski pracę „wolnych braci” zapoczątkował Józef Mrozek sen. ur. w roku 1882 w Cierlicku na Zaolziu (Czechy). W latach 1907-1909 kształcił się w Berlinie w międzywyznaniowej szkole biblijnej (Allianz Bibelschule).
Praca Wolnych Chrześcijan była prowadzona także na wschodnich terenach Polski międzywojennej w szczególności na Wołyniu. Pracowali tam misjonarze z Wielkiej Brytanii.
Ruch „braci wolnych” rozszerzył się także w innych częściach świata. Są oni rozsiani po całym globie ziemskim, prowadzą działalność misyjną w wielu krajach, wydają książki i czasopisma, zakładają szkoły biblijne.
Na podst. „Łaski i Pokój" nr 1-3/82